Andrew Kambel
Kerfuffle
Nederlands
In Kerfuffle reflecteer ik op zowel ons hyperdigitale heden als mijn persoonlijke onvermogen om de bijbehorende tegenstrijdigheden te verzoenen. In de jaren zestig en zeventig, aan het begin van het digitale tijdperk, was de wereld vervuld van utopische toekomstvisies. Nieuwe ontwikkelingen in de computertechnologie zouden een tijdperk inluiden waarin we allemaal gelukkiger en gezonder zouden leven. We zouden ons op nieuwe manieren verbonden voelen met meer mensen. We zouden minder hoeven te werken en meer tijd hebben voor zelfontplooiing. Democratieën zouden verbeteren en wereldwijde vrede bevorderen.
Het wordt nu echter steeds duidelijker dat deze ingebeelde toekomst slechts voor een enkeling werkelijkheid wordt. We kunnen communiceren met mensen over de hele wereld, maar we voelen ons eenzamer dan ooit en raken geatomiseerd en vervreemd van onze lokale gemeenschappen. Massale desinformatiecampagnes ondermijnen actief democratieën wereldwijd, en militaire AI en robotica dienen als nieuwe fronten voor oorlogsvoering. Resterende authentieke momenten worden verdrongen door hun online, gemedieerde representaties.
In dit tijdperk van technologische ontsporing, waarin een gedeelde zingeving onmogelijk lijkt te construeren, zijn onze digitale identiteiten opgebouwd uit tegenstrijdigheden die ons zelfvernietigend maken. In plaats van te proberen problemen op te lossen of vragen te beantwoorden, laat ik de spanning tussen het heden en de ingebeelde toekomst het onderwerp van mijn praktijk zijn. In Kerfuffle creëer ik een wereld waarin absurditeit en ironie ruimte en tijd beheersen. Als ik er een grap over kan maken, heb ik het gevoel de controle te hebben. Zelfs als wij uiteindelijk zelf het mikpunt van de grap zijn. Een tijdelijk moment van rebellie in een verder onmogelijke strijd.
In Kerfuffle reflecteer ik op zowel ons hyperdigitale heden als mijn persoonlijke onvermogen om de bijbehorende tegenstrijdigheden te verzoenen. In de jaren zestig en zeventig, aan het begin van het digitale tijdperk, was de wereld vervuld van utopische toekomstvisies. Nieuwe ontwikkelingen in de computertechnologie zouden een tijdperk inluiden waarin we allemaal gelukkiger en gezonder zouden leven. We zouden ons op nieuwe manieren verbonden voelen met meer mensen. We zouden minder hoeven te werken en meer tijd hebben voor zelfontplooiing. Democratieën zouden verbeteren en wereldwijde vrede bevorderen.
Het wordt nu echter steeds duidelijker dat deze ingebeelde toekomst slechts voor een enkeling werkelijkheid wordt. We kunnen communiceren met mensen over de hele wereld, maar we voelen ons eenzamer dan ooit en raken geatomiseerd en vervreemd van onze lokale gemeenschappen. Massale desinformatiecampagnes ondermijnen actief democratieën wereldwijd, en militaire AI en robotica dienen als nieuwe fronten voor oorlogsvoering. Resterende authentieke momenten worden verdrongen door hun online, gemedieerde representaties.
In dit tijdperk van technologische ontsporing, waarin een gedeelde zingeving onmogelijk lijkt te construeren, zijn onze digitale identiteiten opgebouwd uit tegenstrijdigheden die ons zelfvernietigend maken. In plaats van te proberen problemen op te lossen of vragen te beantwoorden, laat ik de spanning tussen het heden en de ingebeelde toekomst het onderwerp van mijn praktijk zijn. In Kerfuffle creëer ik een wereld waarin absurditeit en ironie ruimte en tijd beheersen. Als ik er een grap over kan maken, heb ik het gevoel de controle te hebben. Zelfs als wij uiteindelijk zelf het mikpunt van de grap zijn. Een tijdelijk moment van rebellie in een verder onmogelijke strijd.
English
In Kerfuffle, I reflect on both our hyperdigital present and my personal inability to reconcile its contradictions. In the 1960s and 1970s, at the advent of the digital era, the world was filled with utopian visions for the future. New developments in computing technology would bring about a time in which we would all live happier and healthier lives. We would feel connected with more people in new ways. We would have to work less and have more time for self-actualization. Democracies would be improved and facilitate peace worldwide.
However, it is now becoming increasingly clear that this imagined future is only materializing for very few people. We are able to communicate with people around the globe, but we feel lonelier than ever and are becoming atomized and alienated from our local communities. Mass disinformation campaigns actively undermine democracies worldwide, and military AI and robotics serve as new frontiers for warfare. Any remaining authentic moments are superseded by their online, mediated representations.
In this era of technological derailment, where a shared sense of meaning seems impossible to construct, our digital identities are built out of contradictions that will make us self-destruct. Instead of trying to solve problems or answer questions, I let the tension between present and imagined future be the object of my practice. In Kerfuffle, I create a world in which absurdity and irony command space and time. If I can joke about it, I feel in control. Even if the joke is on us in the end. A temporary moment of rebellion in an otherwise impossible struggle.
In Kerfuffle, I reflect on both our hyperdigital present and my personal inability to reconcile its contradictions. In the 1960s and 1970s, at the advent of the digital era, the world was filled with utopian visions for the future. New developments in computing technology would bring about a time in which we would all live happier and healthier lives. We would feel connected with more people in new ways. We would have to work less and have more time for self-actualization. Democracies would be improved and facilitate peace worldwide.
However, it is now becoming increasingly clear that this imagined future is only materializing for very few people. We are able to communicate with people around the globe, but we feel lonelier than ever and are becoming atomized and alienated from our local communities. Mass disinformation campaigns actively undermine democracies worldwide, and military AI and robotics serve as new frontiers for warfare. Any remaining authentic moments are superseded by their online, mediated representations.
In this era of technological derailment, where a shared sense of meaning seems impossible to construct, our digital identities are built out of contradictions that will make us self-destruct. Instead of trying to solve problems or answer questions, I let the tension between present and imagined future be the object of my practice. In Kerfuffle, I create a world in which absurdity and irony command space and time. If I can joke about it, I feel in control. Even if the joke is on us in the end. A temporary moment of rebellion in an otherwise impossible struggle.
