Mijn beelden gaan vaak direct, en soms indirect, over mijn jeugd en het
verleden en voor mijn werk put ik vooral sfeer uit die tijd. Ook wanneer de
verwijzing visueel minder expliciet is, wens ik dat de kijker intuïtief de
symbolen en de lagen in mijn beeld aanvoelt. Deze zijn doordrenkt met
herinneringen, persoonlijke meningen en flarden waarheid. Mijn werk
ontlokt vervolgens herinneringen bij de kijker, waar ik geen controle over
heb. Als beeldend kunstenaar appeleer ik bewust aan de fantasie van mijn
publiek en geniet van het spel dat er ontstaat.

Ik ben van mening dat herinneringen nooit ‘waar’ zijn, maar eerder een
dynamische opstapeling van beelden die door onze hersenen continu
visueel en emotioneel worden gepolijst rond een kern van waarheid. In mijn werk als beeldend kunstenaar ga ik in op dit proces en, doordat ik ook wetenschapper ben, ga ik vaak te werk volgens een hypothese. Omdat ik stellig geloof dat een belangrijke rol van de kunst is om te provoceren en de discussie te ontlokken, luidt de hypothese die ik onderzoek, en die ook tevens de titel van mijn lopende project is: ‘Memories are fake’.

Ik daag mezelf bewust uit om het verleden te doorgronden en heb daarbij
geaccepteerd dat ik de feiten steeds vervorm. Ik voeg er onbewust een
nieuwe emotie, een andere kleur of een al dan niet bestaande gebeurtenis aan toe. Door met eigen beelden te werken óf de kunstmatige intelligentie te omarmen, om voorgoed verloren beelden tot leven te brengen, ben ik getuige van de geboorte van iets nieuws. Er komt steeds een verse laag op mijn bestaande waarheid, als een penseelstreek op een doek waarvan ik dacht dat het af was.