Het Griekse woord anapnéo betekent opnieuw ademen. Deze fotoserie is een onderzoek naar wat er in een mens achterblijft wanneer spanning door trauma uit een gewelddadige opvoeding altijd aanwezig is. En hoe iemand soms aarzelend, soms daadkrachtig ruimte zoekt.

In dit project wordt mijn binnenwereld niet uitgelegd maar belichaamd. Danser Ismini Slijper beweegt door Athene zoals een gedachte door een lichaam gaat: hortend, stotend, zoekend, vertraagd of heel indringend aanwezig. Ismini’s bewegingen vormen geen choreografie maar geven toestanden weer: adem die hapert, gewicht dat verschuift, een rug die inzakt. In haar bewegingen vertrekt zij vanuit lichamelijk ervaren gevoelens als uitputting, paniek en bevrijding.

Athene is de echo van Ismini’s bewegingen. De scheuren in de straat, de rotsen, de schaduwen en het harde marmer dragen dezelfde spanningen als het lichaam dat erdoorheen beweegt. In de texturen van de stad verschijnen sporen van erosie, frictie en herstel.

In Anapnéo wordt het lichaam het instrument waarmee een innerlijke geschiedenis kan worden herzien. Om zo ruimte te maken voor een andere manier van bestaan. Een beweging die begint bij iets eenvoudigs en tegelijk wezenlijks: de mogelijkheid om weer op een natuurlijke manier adem te halen.